Arnout C. Gischler

De Levant

Hoe lang nog kan een radicaliserende Israëlische regering het geduld van de wereld blijven testen. Niet zo heel lang meer. De toenemende internationale druk wijst al naar een regering die het eigen volk kan overtuigen van de noodzaak om een inpassend beleid te voeren in het Nabije Oosten. Want Israël is hard nodig als katalysator in de economische wederopleving van de hele regio.

DE LEVANT, het omstreden paradijs in het Midden Oosten geeft met historische achtergrond een verhelderend zicht op de aanloop naar dit positieve perspectief.

Een citaat uit De Levant Bezoek aan de Jordaanvallei en Doode Zee, nov.1957

. . . Nu, vijf jaar later, nov.1957) bij het bezoek met Abu Ali aan de Jordaanvallei en Doode Zee, groeiden er betonnen bouwsels in de kampen temidden van de tenten, hun kinderen konden naar school en zij hadden een officiële naam: 'Palestina Vluchtelingen', dit alles georganiseerd door de UNRWA, de UNITED NATIONS RELIEF AND WORKS AGENCY FOR PALESTINE REFUGEES, let wel: “Vluchtelingen van Palestina”. Van een homogene Palestijnse identiteit was nog geen sprake, daarvoor was de etnische en religieuze diversiteit te groot, vertelde Abu Ali. Maar nu zaten zij allemaal in dezelfde boot en daar, in de laagvlakte van de Jordaan bekeken wij hun lot. Honderden kinderen, van ongeveer 10 tot 16 jaar, jongens en meisjes, schuifelden over de stoffige rechte wegen in kleinere en grotere groepen, ook dikwijls alleen, met een boek in de hand zoals paters hun brevier lezen.

- Wat doen die kinderen toch?

- Zij doen het huiswerk uit lesboeken die zij van school meekrijgen.

- Waarom doen ze dat niet thuis?

- Thuis vinden zij geen rust. Hun huizen zijn klein en de gezinnen groot. Bovendien is het bijna het hele jaar door erg warm, zelfs nu in de winter zoals je zelf kunt voelen. In die huisjes is het meestal niet om uit te houden. Daarom leren de scholen hun leerlingen zo hun huiswerk te doen, na schooltijd in de late namiddag, wanneer de zon niet meer zo fel is. Het is trouwens niet ongezond ook.

- En zo te zien doen ze het heel gemotiveerd.

- Absoluut!

- Hoe kan dat?

- Dat zit ‘m in hun mentaliteit.

- Je zei, het is geen homogeen volk, ze hebben zelfs geen eigen volksnaam. Waaruit stamt dan zo’n universeel doorzettingsvermogen om ondanks alles kennis te vergaren met een ernst die elders in de Arabische wereld nog ver te zoeken is?

- Dat zit ingebakken in hun bakermat, de geografie van de Levant. Die creëert een mensensoort dat je langs de hele oostelijke Middellandse zeekust aantreft, duidelijk anders dan de ascetische cultuur aan de woestijnranden. Zij zijn ambitieuzer en beter geschoold dan de bewoners van het schrale Arabische achterland. De welvaartslat ligt er hoger. Zij zijn zoals de meeste kustbewoners internationaal georiënteerd, vooruitstrevend en openstaand voor moderne invloeden. Hun Jaffa sinaasappel is bekend in de hele wereld, hun heilige steden trekken christenen, moslims en joden. En wat hun levenslust betreft die gedijde vanzelfsprekend in het milde en weelderige klimaat van de Levant kust. Vergelijk dat eens met de grimmige extremen van het landklimaat: ’s winters heel koud en guur, ’s zomers verstikkend heet en meestal kurkdroog. Daar overheerst de dreiging van constante tekorten waarbij mensen steun zoeken bij hun feodale en autoritaire heersers.

De Levant, Het omstreden paradijs in het Midden Oosten

Uitg, A.C.Gischler, 2014

Voor belangstelling of reacties neem contact op via de onderstaande email-link. U kunt een reactie verwachten.

Vriendelijke groet,

Arnout Gischler

Soms kan de mens zijn vaart niet aan

Dan maant het lot tot stille staan

En dreigt met angst om voortbestaan

als overmoed toch door wil gaan.